Πολυτεχνείο

    Η τάξη μας ανέλαβε να παρουσιάσει στους μαθητές όλου του σχολείου ένα αφιέρωμα στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου.

    Κάναμε τις πρόβες μας και στις 17 Νοέμβρη τιμήσαμε τα παιδιά που πήραν μέρος στην εξέγερση του 1973.

    Αναπαραστήσαμε τον ραδιοφωνικό σταθμό των φοιτητών, διηγηθήκαμε μαρτυρίες ανθρώπων που ήταν εκεί και τραγουδήσαμε για την ειρήνη και την ελευθερία.

    Μας άρεσαν πολύ οι στίχοι ενός ποιήματος του Τάσου Λειβαδίτη που η συμμαθήτριά μας, η Φανή, το είπε καταπληκτικά.

 

Αν θέλεις να λέγεσαι Άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι

για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις,

τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές.

Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες

μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θά ' ναι μια πετριά

στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.

Κάθε χειρονομία σου θά 'ναι

για να γκρεμίζει την αδικία.

Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,

ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.

Μια στιγμή αν ξεχαστείς,

αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται

στη δίνη του πολέμου.

Έτσι και σταματήσεις

για μια στιγμή να ονειρευτείς,

εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα

θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.

Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις

για να ζήσουν οι άλλοι.

Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι

ένα οποιοδήποτε πρωινό.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι

μπρος στα ντουφέκια!