Μουσική και ζωγραφική

  Στην ενότητα της  γλώσσας «Μουσική» περιγράψαμε εικόνες που ζωγράφισαν τρεις ζωγράφοι με θέμα τη μουσική.

                      Ο Πάμπλο Πικάσο και οι «Οι τρεις μουσικοί»

     Ο Πάμπλο Πικάσο ήταν ένας ζωγράφος ο οποίος ζωγράφιζε με την τεχνική του κυβισμού.

 Στον πίνακά του «Οι τρεις μουσικοί», χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική, ζωγράφισε έναν πιερότο που παίζει βιολί, έναν αρλεκίνο που παίζει τρομπέτα και έναν μοναχό που παίζει εκκλησιαστικό όργανο. Μπροστά τους έχουν ένα τραπέζι με νότες.

   Ο ζωγράφος με αυτό το θέμα μάλλον θέλει να μας δείξει την ανεμελιά των μουσικών.

Ευάγγελος Γιαννάκος

                             Ο Ρενέ Μαγκρίτ και η «Λαϊκή γιορτή»

   Στον πίνακα αυτόν απεικονίζεται ένας άντρας που παρουσιάζεται χωρίς τα πόδια του, πάνω σε μια σκηνή, με γυρισμένη την πλάτη του στους θεατές. Στον αέρα φαίνεται να πετάει ένα περιστέρι. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι οι νότες που υπάρχουν στο σώμα τους. Στο βάθος βλέπουμε τον ορίζοντα.

  Ο ζωγράφος με αυτόν τον πίνακα θέλει να μας δείξει ότι όταν ακούμε μουσική ελευθερώνονται τα συναισθήματά μας σαν το περιστέρι και πηγαίνουμε σε ένα διαφορετικό, σε έναν ήσυχο κόσμο.

Θάλεια Γεωργίου

               Ο Γιώργος Σταθόπουλος και η «Κοπέλα με φλάουτο»

   Στον πίνακα βλέπουμε μια όμορφη κοπέλα που παίζει φλάουτο της παλαιάς εποχής. Μέσα από το φλάουτο βγαίνουν δυο κλαδιά δάφνης. Η κοπέλα φοράει ένα γαλάζιο φόρεμα και μερικά χρυσά κοσμήματα. Τα μαλλιά της έχουν χρώμα καστανό και είναι κυματιστά.

     Όταν βλέπει κανείς τον πίνακα θαυμάζει τη σύνθεση χρωμάτων και σχημάτων. Αν τον παρατηρήσει προσεχτικά καταλαβαίνει ότι ο ζωγράφος κάνει αναφορά στην αρχαία ελληνική εποχή. Έτσι βλέπουμε ότι η κοπέλα έχει την κλασική ελληνική ομορφιά.

Επίσης  με βάση πληροφορίες που έχουμε πάρει από την ιστορία της τρίτης τάξης ξέρουμε ότι το σημερινό φλάουτο προέρχεται από τον αρχαιοελληνικό διπλό αυλό.  

Και η δάφνη ήταν το αγαπημένο φυτό του Απόλλωνα, του θεού της μουσικής.

    Βλέποντας ότι η μουσική κάνει τα μαλλιά της κοπέλας να κυματίζουν καταλαβαίνουμε ότι ο ζωγράφος μάλλον θέλει να μας πει ότι η μουσική μάς χαλαρώνει.

Φιλίτσα Λαουμζή

Μαντινάδες

  Στο μάθημα της Γλώσσας μάθαμε ένα  είδος λαϊκού τραγουδιστού στιχουργήματος που έχει γενέτειρά του την Κρήτη, τις μαντινάδες.

        Ό,τι και νά ΄χει ο Κρητικός με λόγια δεν το λέει

         με μαντινάδες χαίρεται, με μαντινάδες κλαίει!

 Οι μαντινάδες είναι δίστιχα με δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους που φτιάχνουν αυθόρμητα οι Κρητικοί και σχολιάζουν κάτι που υπάρχει γύρω τους ή περιγράφουν αυτά που αισθάνονται. Περιέχουν πολλές τοπικές λέξεις (ιδιωματικές).

Φτιάξαμε κι εμείς με τις ομάδες μας μαντινάδες για τη φιλία:

                      

Τον φίλο μου τον αγαπώ με όλη την ψυχή μου

και όταν μπρος μου τον θωρώ τού δίνω τη στοργή μου.

Τον φίλο σου να αγαπάς με όλη την καρδιά σου

και να του λες με υπομονή όλα τα όνειρά σου.

Ποτέ σου να μην το χαλάς του φίλου το χατίρι

γιατί θα φύγει γρήγορα ωσάν το τρεχαντήρι.

       Ομάδα 1

       Κυριόπουλος Γεώργιος

       Πετράκης Θέμελης

       Σκάρλος Ιωάννης

       Σπαγουλίδου Ολυμπία

Τον φίλο μου τον αγαπώ με όλη την ψυχή μου

και όταν θα το χρειαστεί θα δώσω τη ζωή μου.

Τον φίλο σου να αγαπάς με όλη την καρδιά σου

και πάντα σου να εύχεσαι να τον θωρεί η ματιά σου.

Ποτέ σου να μην το χαλάς του φίλου το χατίρι

κι αν στο ζητήσει και μπορείς πέσε απ΄ το γεφύρι.

     Ομάδα 2 (οι Απίθανοι)

     Γιαννάκος Ευάγγελος

     Δημητριάδου Ειρήνη

     Καραγιαννάκης Γεώργιος

     Λαουμζή Φιλίτσα

     Τον φίλο μου τον αγαπώ με όλη την ψυχή μου

     κι άμα τον χάσω δεν μπορώ να ζήσω τη ζωή μου.

     Τον φίλο σου να αγαπάς με όλη την καρδιά σου

      κι άμα το χρειαστεί δώσε τα υπάρχοντά σου.

     Ποτέ σου να μην το χαλάς του φίλου το χατίρι

     και νά ΄σαι έτοιμος γι΄αυτόν να κάνεις χαρακίρι.

    Ομάδα 3                                                                           

   Γεωργίου Θάλεια 

   Πηλιγκός Απόστολος

   Τρακόσα Εφραιμία

   Ραμόλι Ορέστης

Τον φίλο μου τον αγαπώ με όλη την ψυχή μου

και η φιλία μας  θ΄ανθεί για πάντα στη ζωή μου.

Τον φίλο σου να αγαπάς με όλη την καρδιά σου

και όποτε χρειαστεί δίνε τη βοήθειά σου.

Ποτέ σου να μην το χαλάς του φίλου το χατίρι

γιατί να είσαι σίγουρος κάποια στιγμή θα φύγει.

       Ομάδα 4

       Καραντίνας Ραφαήλ

       Κουτσούφη Κυρανιώ

       Κώστογλου Γεώργιος

       Μπαλαμπάνης Κυριάκος                                                                                          

       Οικονόμου Φανή

Βουνά της πατρίδας μας

     Στο μάθημα της Γεωγραφίας μάθαμε τα μεγαλύτερα βουνά της χώρας μας.  Έπειτα αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε με τις ομάδες μας στοιχεία για τρία από αυτά: τον Όλυμπο, το Πήλιο και τον Ψηλορείτη.

                                                      Ο Όλυμπος

   Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας. Η γεωγραφική του θέση είναι στη Θεσσαλία, στον νομό Πιερίας. Το ύψος του Ολύμπου είναι 2.917 μέτρα. Χωρίζει τη Θεσσαλία από τη Μακεδονία. Κάποιοι λένε ότι είναι πάνω από 200.000.000 χρονών.

    Το κλίμα του Ολύμπου είναι γενικά μεσογειακό, δηλαδή θερμό το καλοκαίρι και υγρό τον χειμώνα.

     Η πανίδα του Ολύμπου έχει υποστεί τις ολέθριες συνέπειες της δράσης των λαθροκυνηγών. Ανάμεσα στα είδη που έχουν απομείνει περιλαμβάνονται αγριογούρουνα, αγριόγατες, λίγα αγριοκάτσικα, ζαρκάδια, αλεπούδες κ.ά. στον ‘Όλυμπο έχουν εντοπιστεί 108 είδη πουλιών, ανάμεσα στα οποία χρυσαετοί, ελάχιστοι γυπαετοί, νεροκότσυφες κ.ά. Επίσης στον Όλυμπο συναντιούνται πολλά ερπετά και αμφίβια, καθώς και έντομα, κυρίως πεταλούδες.

                                             Όλυμπος και μυθολογία

   Ψηλά στον Όλυμπο κατοικούσαν οι δώδεκα αθάνατοι θεοί: ο Δίας, ο Ποσειδώνας, ο Απόλλωνας, ο Ήφαιστος, ο Ερμής, ο Άρης,  η Ήρα, η Αθηνά, η Δήμητρα, η Άρτεμη, η Αφροδίτη και η Εστία. Ζούσαν σ΄ένα λαμπρό παλάτι. Από εκεί ψηλά κυβερνούσαν τους ανθρώπους και χαίρονταν τη γαλήνη της κορυφής του Ολύμπου που σχεδόν άγγιζε τον ουρανό.

      Ομάδα 1

        Κυριόπουλος Γεώργιος

Πετράκης Θέμελης 

  Σκάρλος Ιωάννης 

        Σπαγουλίδου Ολυμπία

                                                         Πήλιο

    Το Πήλιο είναι βουνό στον νομό Μαγνησίας, δίπλα στην πόλη του Βόλου. Έχει ύψος 1.624 μέτρα. Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται προς τη βόρεια πλευρά του βουνού και δεν είναι επισκέψιμη λόγω ύπαρξης στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Μερικά από τα χωριά του Πηλίου είναι η Πορταριά, η Ζαγορά, η Μακρυνίτσα, η Τσαγκαράδα.

                                           

                              Πήλιο και μυθολογία

     Στο Πήλιο έχουν περπατήσει θεοί, ημίθεοι και κένταυροι, τιτάνες και γίγαντες, νύμφες και δρυάδες, βασιλιάδες, ήρωες και πολεμιστές.

Υπήρξε το πεδίο μάχης της Γιγαντομαχίας και το αγαπημένο θέρετρο των θεών του Ολύμπου. Στο Πήλιο πήγαιναν για κυνήγι οι θεοί, οι βασιλιάδες και οι πρίγκιπες.

Εκεί έγινε ο γάμος του Πηλέα με τη Θέτιδα.

 Εκεί έμεινε ο Ιάσονας μέχρι την ενηλικίωσή του κοντά στον Κένταυρο Χείρωνα.

Εκεί έγινε ο πρώτος διαγωνισμός ομορφιάς ανάμεσα στις τρεις θεές Αφροδίτη, Αθηνά και Ήρα.

Η πηλιορείτικη αρχιτεκτονική

   Η πηλιορείτικη αρχιτεκτονική είναι χαρακτηριστική και διακρίνεται σε όλα τα οικήματα και τις εκκλησίες του Πηλίου. Έχει διατηρηθεί στο πέρασμα των χρόνων και είναι εμφανής τόσο στα σπίτια όσο και στα παραδοσιακά αρχοντικά που βρίσκονται σε κάθε χωριό του Πηλίου.

    Τα περισσότερα αρχοντικά του Πηλίου είναι χτισμένα με πέτρα και πλάκες που εξορύσσονται στα ορυχεία του Πηλίου. Έχουν συνήθως τρεις ορόφους όπου η βάση είναι χτισμένη με πέτρα ενώ τα πάνω πατώματα είναι χτισμένα σε συνδυασμό πέτρας και ξύλου.

Στο ισόγειο υπάρχει η μεγάλη και υπερυψωμένη πόρτα της εισόδου ενώ τα παράθυρα σ΄αυτόν τον όροφο είναι συνήθως λίγα και μικρά. Τα πάνω πατώματα έχουν μεγάλα παράθυρα και άπλετο φως.

 Οι σκεπές των αρχοντικών και των σπιτιών είναι καλυμμένες με πλάκες Πηλίου, σε γκρι χρώμα.

Οι τοίχοι των αρχοντικών είναι πολύ φαρδιοί. Μ΄αυτόν τον τρόπο τα οικήματα είναι δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά τον χειμώνα, διατηρώντας τη θερμοκρασία τους.

Όλα τα αρχοντικά έχουν εντυπωσιακή διακόσμηση τόσο στην εξωτερική όψη όσο και στην εσωτερική. Πολλά από αυτά έχουν μεγάλους κήπους γεμάτους πολύχρωμα λουλούδια και φυτά καθώς το Πήλιο φημίζεται για την πλούσια βλάστηση και το εύφορο έδαφός του.

                Ομάδα 4 

     Καραντίνας Ραφαήλ 

 Κουτσούφη Κυρανιώ

                                             Κώστογλου Γεώργιος                                                

                                Μπαλαμπάνης Κυριάκος                           

   Οικονόμου Φανή

                                        

                                                                

                

                                      Όρος Ίδη ή Ψηλορείτης

     Το όρος Ίδη ή Ψηλορείτης είναι το ψηλότερο βουνό στην Κρήτη με υψόμετρο 2.456 μέτρα, μόλις 3 μέτρα ψηλότερος από τις Πάχνες των Λευκών Ορέων. Μάλιστα σύμφωνα με ένα ανέκδοτο που σατιρίζει τις διαφορές Ηρακλειωτών-Χανιωτών, κάθε φορά που ένας Χανιώτης ανεβαίνει στις Πάχνες αφήνει και μια πέτρα στην κορυφή ώστε να εκμηδενιστεί η διαφορά.

Υπάρχουν 5 κορυφές στον Ψηλορείτη.

    Η θέα από την ψηλότερη κορυφή, του Τιμίου Σταυρού, κόβει την ανάσα καθώς αντικρίζεις ταυτόχρονα το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο και το Κρητικό πέλαγος στα βόρεια, την πεδιάδα και τον κόλπο της Μεσαριάς και το Λιβυκό πέλαγος στα νότια και ολόκληρο τον νομό Ρεθύμνου και τις κορυφές των Λευκών Ορέων στα δυτικά.

                                       Ψηλορείτης και μυθολογία

     Το όρος Ίδη ή Ψηλορείτης ήταν ιερό βουνό από τη Μινωική εποχή και πολλοί μύθοι συνδέονται μ΄ αυτό.

   Επειδή ο Κρόνος φοβόταν πως κάποιο από τα παιδιά του θα έπαιρνε τον θρόνο του, όταν γεννιόνταν, τα κατάπινε. Απελπισμένη η γυναίκα του η Ρέα πήγε και γέννησε το έκτο της παιδί, τον Δία, σε μια σπηλιά του Ψηλορείτη, το Ιδαίο Άντρο. Έκρυψε το παιδί εκεί. Το φρόντιζαν οι Νύμφες κι έπινε το γάλα μιας κατσίκας, της Αμάλθειας.

    Στα δάση του Ψηλορείτη, επίσης, ζούσαν οι αγαθοί δαίμονες Δάκτυλοι, οι οποίοι ξεπήδησαν από τα δάκτυλα της Ρέας, μητέρας του Δία, όταν αυτή για να αντέξει τους πόνους του τοκετού έχωσε τα δάχτυλά της στη γη.

                                  Ψηλορείτης και  χριστιανισμός

    Η λατρεία του Ψηλορείτη συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας και κατά τα χριστιανικά χρόνια κτίστηκε στην κορυφή του μικρό εκκλησάκι, ο Τίμιος Σταυρός. Την παραμονή της ημέρας του Τίμιου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) πιστοί από όλη την Κρήτη ανεβαίνουν στην κορυφή να διανυκτερεύσουν εκεί, ώστε το επόμενο πρωινό να παρευρεθούν στη λειτουργία που γίνεται μέσα στο μικρό εκκλησάκι.

 

                                               Ομάδα 3

                                                                  Γεωργίου Θάλεια

                                                                       Πηλιγκός Απόστολος

                                                                Ραμόλι Ορέστης

                                                                      Τρακόσα Εφραιμία

 Βουνά και λαϊκή παράδοση

                    Καλότυχά ΄ναι τα βουνά

 Καλότυχά ΄ναι τα βουνά, ποτέ τους δε γερνάνε.

Το καλοκαίρι πράσινα και το χειμώνα χιόνια,

και καρτερούν την άνοιξη, τ΄όμορφο καλοκαίρι,

να μπουμπουκιάσουν τα κλαριά, ν΄ ανοίξουνε τα δέντρα,

να βγουν οι στάνες στα βουνά, να βγουν οι βλαχοπούλες

να βγουν και τα βλαχόπουλα λαλώντας τις φλογέρες.

                                                                                               (Δημοτικό)

               

                    Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος

 Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος, τα δυο βουνά, μαλώνουν,

το ποιο θα ρίξει τη βροχή το ποιο θα ρίξει χιόνι.

Ο Κίσαβος ρίχνει τη βροχή κι ο Όλυμπος το χιόνι.

Γυρίζει τότε ο γερο-Όλυμπος και λέει του Κισάβου:

-Μη με μαλώνεις, Κίσαβε, μπρε τουρκοπατημένε.

 Εγώ είμαι ο γερο-Όλυμπος, στον κόσμο ξακουσμένος.

 Έχω εξήντα δυο κορφές και τριάντα δυο βρυσούλες,

 κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε κλαδί και κλέφτης.

Κι όταν το παίρνει η άνοιξη κι ανοίγουν τα κλαδάκια,

γεμίζουν τα βουνά κλεφτιά και τα λαγκάδια σκλάβους.

                                                                                               (Δημοτικό)

  

                                                           Ομάδα 2 (οι Απίθανοι)

                                   Γιαννάκος Ευάγγελος

                                    Δημητριάδου Ειρήνη

                                        Καραγιαννάκης Γεώργιος

                                                                                           Λαουμζή Φιλίτσα