Έφτασε το τέλος μιας χρονιάς, με
μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα για όλους μας. Οι γιορτές των Χριστουγέννων και
της Πρωτοχρονιάς μάς προσφέρουν ένα αναγκαίο και ωφέλιμο διάλειμμα.
Ας ευχηθούμε ότι το νέο έτος θα κάνει τα όνειρα όλου του κόσμου
πραγματικότητα και θα σκορπίσει ευτυχία και υγεία.
Στα τέλη του 1803 ο Αλή Πασάς θέλησε να
τελειώσει μία και καλή με τους ανυπότακτους ορεσίβιους Σουλιώτες που τόσα
προβλήματα δημιουργούσαν στον Σουλτάνο και στη δική του εξουσία στην Ήπειρο.
Τους
πολιόρκησε στενά και τους εξανάγκασε να συνθηκολογήσουν στις 12 Δεκεμβρίου
1803. Ο βασικός όρος της συμφωνίας, που δεν τηρήθηκε, ήταν να εκκενώσουν τα
χωριά τους συν γυναιξί και τέκνοις. Στις 16 Δεκεμβρίου οι Σουλιώτες χωρίστηκαν
σε τρεις φάλαγγες και άφησαν πίσω τους την πατρογονική γη.
Δύο
ημέρες αργότερα, η τρίτη φάλαγγα, που κατευθυνόταν νότια, δέχθηκε επίθεση στο
Ζάλογγο από πολυάριθμο σώμα Τουρκαλβανών. Κατά τη διάρκεια της σφοδρής
σύγκρουσης που ακολούθησε, μία ομάδα Σουλιωτών εγκλωβίστηκε από τον εχθρό. Ανάμεσά
τους και περίπου 60 γυναίκες, πολλές από αυτές σε κατάσταση εγκυμοσύνης.
Προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των διωκτών τους, έριξαν τα παιδιά τους από
την απόκρημνη κορυφή του Ζαλόγγου και στη συνέχεια, πιασμένες χέρι - χέρι,
έπεσαν και ίδιες χορεύοντας.
Το Ζάλογγο με τα χρόνια μεταβλήθηκε σε σύμβολο
ηρωισμού και αυτοθυσίας.
Η
παράδοση λέει ότι οι Σουλιώτισσες πριν πέσουν στον γκρεμό, έσυραν χορό
νεκρώσιμο τραγουδώντας:
Έχε γεια καημένε κόσμε,
έχε γεια γλυκιά ζωή
και συ δύστυχη πατρίδα
έχε γεια παντοτινή.
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
ούτ’ ανθός στην αμμουδιά,
κι οι Σουλιώτισσες δε ζούνε
δίχως την
ελευθεριά.
Έχετε γεια βρυσούλες
λόγγοι βουνά, ραχούλες.
Έχετε γεια βρυσούλες
και σεις Σουλιωτοπούλες!
Η θυσία
αυτή των γυναικών συγκίνησε τον υπόδουλο ελληνικό λαό κι ενέπνευσε λογοτέχνες
και καλλιτέχνες .
Ο ποιητής
Χρήστος Χρηστοβασίλης έγραψε ένα ποίημα που απαγγέλθηκε κατά τις γιορτές της
εκατονταετηρίδας στο Ζάλογγο στις 22 Μαΐου 1930:
ΖΑΛΟΓΓΟ
Γυναίκες στην Ανατολή, γυναίκες και στη Δύση…
Άλλες με μάτια γαλανά, κι άλλες με μάτια μαύρα,
κι άλλες με καταγάλαζια, που τά ΄χουν οι αγγέλοι…
Άλλες πρωτεύουν στο χορό και στο τραγούδι άλλες
και στο καλό νοικοκυριό και στα γλυκά τα λόγια.
Αλλά γυναίκες άντρισσες, στρατιώτισσες γυναίκες,
δεν είχεν η Ανατολή, δεν είχεν ούτε η Δύση.
Τέτοιες γυναίκες μοναχά στο Σούλι γεννήθηκαν.
Τέτοιες γυναίκες γέννησαν στο Σούλι τους Σουλιώτες!
Το μαρτυράει η Τζαβέλαινα, το μαρτυράει η Δέσπω,
το μαρτυράει με το σπαθί του Μπότσαρη η Ελένη,
κι οι βράχοι αυτοί οι περίδοξοι του φοβερού Ζαλόγγου.
Ζάλογγο! όνομα ιερό, πανένδοξο, μεγάλο.
Αγιαστήρι αθάνατο, υπέρτατη θυσία,
χορός εξήντα γυναικών, από το Κακοσούλι,
βωμός αιώνιος, κι άφθαστος της γυναικείας ανδρείας.
Ω! δεν υπάρχει πουθενά στη Γη την Οικουμένη
άλλο κανένα Ζάλογγο κι αυτοθυσία τέτοια!
Τέτοιες γυναίκες χόρεψαν σ’ αυτούς εδώ τους βράχους
Με αφορμή
τα «Ποιήματα με ζωγραφιές σε μικρά παιδιά» του Γιώργου Σεφέρη, μελετήσαμε τα λίμερικ.
Λίμερικ ονομάζεται ένα είδος ποίησης, που αποτελείται από μια
στροφή πέντε στίχων και έχει
ομοιοκαταληξία που ακολουθεί τον κανόνα αα-ββ-α,
δηλαδή ο 1ος στίχος ομοιοκαταληκτεί με τον 2ο και τον 5ο στίχο και ο 3ος με τον
4ο.
Είναι
ποιήματα σύντομα, σατιρικά ή απλώς κωμικά.
Η δομή ενός Λίμερικ
Ο πρώτος
στίχος παρουσιάζει τον πρωταγωνιστή.
Ο
δεύτερος αποκαλύπτει τα χαρακτηριστικά του ή τη δράση του.
Στον
τρίτο και τέταρτο έχουμε την πραγματοποίηση της δράσης.
Στον
πέμπτο στίχο έχουμε ένα ταιριαστό επίθετο για τον πρωταγωνιστή.
Κάναμε ένα ταξίδι στον κόσμο και φτιάξαμε κι εμείς τα δικά μας …
