Δημιουργική γραφή-Ποιήματα

Στο βιβλίο της Γλώσσας διαβάσαμε το ποίημα Χτίστες του Τούρκου συγγραφέα Ναζίμ Χικμέτ. Πρόκειται για ένα ποίημα που υμνεί τη δουλειά, υμνεί τους χτίστες για τη δύσκολη και επίπονη εργασία τους…

Ο Ναζίμ Χικμέτ (Θεσσαλονίκη 1902 - Μόσχα 1963) ήταν Τούρκος ποιητής και δραματουργός. Τα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον γνωστό Τούρκο συνθέτη Ζουλφού Λιβανελί, ενώ αρκετά μελοποιήθηκαν και από τους Έλληνες  συνθέτες  Μάνο Λοΐζο και  Θάνο Μικρούτσικο.

                                               Δ. Διαμαντόπουλος

Xτίστες

Tραγουδάνε οι χτίστες.
Να χτίζεις μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι.
Eίναι μια υπόθεση κάπως δύσκολη.
Tων οικοδόμων η καρδιά είναι
σαν μια πλατεία για γιορτές,
λαμποκοπάει,
μα η σκαλωσιά δεν είναι
μια πλατεία για γιορτές,
εκεί ’ναι λάσπη κι άνεμος και χιόνι,
τα χέρια που ματώνουν.
Eκεί δεν είναι πάντα φρέσκο το ψωμί,
πάντα ο καφές ζεστός δεν είναι.
Nα χτίζεις μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι,
μα είναι λεβέντες όλο πείσμα οι χτίστες,
κι η οικοδομή ανεβαίνει,
μ’ έφοδο τον ουρανό κυριεύει,
ψηλά και πιο ψηλά, πάντα ψηλότερα.
Στο πρώτο κιόλας πάτωμα
αράδιασαν τις γλάστρες τα λουλούδια,
και πάνω στα φτερά τους τα πουλιά
τον ήλιο φέρνουνε στο πρώτο μπαλκονάκι…

(μετάφρ. Γιάννης Pίτσος)

Τα δικά μας ποιήματα,

εμπνευσμένα από το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ

Ναυτικοί

Ταξιδεύουν οι ναυτικοί.

Να ταξιδεύεις μη θαρρείς

που ΄ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι.

Eίναι μια υπόθεση κάπως δύσκολη.

Tων ναυτικών η καρδιά είναι
σαν μια πλατεία για γιορτές,
λαμποκοπάει,
μα η θάλασσα δεν είναι
μια πλατεία για γιορτές,
εκεί ’ναι κακοκαιρίες και άνεμοι και φουρτούνες,

τα χέρια που παγώνουν.

 Eκεί δεν είναι πάντα φρέσκο το ψωμί,
πάντα ο καφές ζεστός δεν είναι.
Nα ταξιδεύεις  μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι,
μα είναι λεβέντες όλο πείσμα οι ναυτικοί,

και το ταξίδι συνεχίζει,

μ΄ έφοδο τη θάλασσα περνάει,

μακριά και πιο μακριά, πάντα πιο μακριά.

Στο πρώτο κιόλας λιμάνι

αράδιασαν τις άγκυρες οι ναυτικοί,

και πάνω τους τρέχοντας τα μικρά τους τα παιδιά

τούς φέρνουν τη χαρά στο κουρασμένο τους κορμάκι…

 Αλεξάνδρα Καζαντζή

Γιώργος Καραγιαννάκης

Κυρανιώ Κουτσούφη

Θέμελης Πετράκης

                                              Νικηφόρος Λύτρας

Γεωργοί

 Tραγουδάνε οι γεωργοί. 

Να οργώνεις μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι.
Eίναι μια υπόθεση κάπως δύσκολη.
Tων γεωργών η καρδιά είναι
σαν μια πλατεία για γιορτές,
λαμποκοπάει,
μα το χωράφι δεν είναι
μια πλατεία για γιορτές,
εκεί ’ναι λάσπη κι άνεμος και χιόνι,
τα χέρια που ματώνουν.
Eκεί δεν είναι πάντα φρέσκο το ψωμί,
πάντα ο καφές ζεστός δεν είναι.
Nα οργώνεις μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι,
μα είναι λεβέντες όλο πείσμα οι γεωργοί,
και τα φυτά μεγαλώνουν,
μ’ έφοδο τα χώματα κυριεύουν,
ψηλά και πιο ψηλά, πάντα ψηλότερα.

Στο πρώτο κιόλας μάζεμα

αράδιασαν τις καλλιέργειες με τα λαχανικά,

και στα ροζιασμένα χέρια τους

την ξεκούραση φέρνει η πρώτη ανταμοιβή.

Ευάγγελος Γιαννάκος

Γιώργος Κώστογλου

Φιλίτσα Λαουμζή

Φανή Οικονόμου

                                             Επ. Θωμόπουλος

Ψαράδες 

Tραγουδάνε οι ψαράδες.
Να ψαρεύεις μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι.
Eίναι μια υπόθεση κάπως δύσκολη.
Tων ψαράδων η καρδιά είναι
σαν μια πλατεία για γιορτές,
λαμποκοπάει,
μα η βάρκα δεν είναι
μια πλατεία για γιορτές,
εκεί ’ναι τρικυμίες και φουρτούνες και άνεμοι,

 τα χέρια που ματώνουν.
Eκεί δεν έχει πάντα καλό καιρό.

 Nα ψαρεύεις  μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι,
μα είναι λεβέντες όλο πείσμα οι ψαράδες ,
και η ψαριά αυγαταίνει,
μ’ έφοδο τη θάλασσα κυριεύει,
με πολλά και πιο πολλά ψάρια, πάντα περισσότερα.
Στο πρώτο κιόλας λιμανάκι
αράδιασαν τα καφάσια με τα ψάρια,
και οι νοικοκυρές με τα παιδιά τους
τη θάλασσα φέρνουνε στο σπιτικό τους… 

Γιώργος Κυριόπουλος

Απόστολος Πηλιγκός

Ολυμπία Σπαγουλίδου

Εφραιμία Τρακόσα

                                         Βασίλειος Γερμανός

Πυροσβέστες

Tραγουδάνε οι πυροσβέστες.
Να σβήνεις φωτιές μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι.
Eίναι μια υπόθεση κάπως δύσκολη.
Tων πυροσβεστών η καρδιά είναι
σαν μια πλατεία για γιορτές,
λαμποκοπάει,
μα η φωτιά δεν είναι
μια πλατεία για γιορτές,
εκεί ’ναι οι φλόγες και οι μάνικες και οι σειρήνες,
τα χέρια που ματώνουν.
Eκεί δεν είναι πάντα φρέσκο το ψωμί,
πάντα ο καφές ζεστός δεν είναι.
Nα σβήνεις φωτιές μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι,
μα είναι λεβέντες όλο πείσμα οι πυροσβέστες,
και η φωτιά δεν εξαπλώνεται,
μ’ έφοδο το δάσος και τα σπίτια δεν κυριεύει.
Στην πρώτη κιόλας πυρκαγιά

που έσβησαν με επιτυχία,

οι άνθρωποι τους ευχαριστούν

για τη σκληρή τους εργασία…

Θάλεια Γεωργίου

Ειρήνη Δημητριάδου

Ραφαήλ Καραντίνας

Ορέστης Ραμόλλι